Al een tijdje ging ik steeds meer om met een groepje meiden van een andere klas. Zij waren altijd samen en stonden bekend als dat ene populaire groepje. Jongens hingen altijd om hen heen en ze werden cool gevonden, vaak te laat komen, grote mond tegen leraren, je kent het wel. Een van de meisjes woont bij mij in het dorp en wij fietsen vaak samen naar huis. Zo kon ik me steeds meer bij het groepje voegen. Ik had wel het idee dat ik altijd mijn best moest doen om bij hen te mogen zitten in de pauze en ik werd eigenlijk ook nooit uitgenodigd als ze ergens heen gingen. Ik hing er dus maar wat bij. Ik ben eigenlijk helemaal niet verlegen, maar als ik bij hen was, klapte ik altijd dicht ofzo. Ik durfde ook nooit iets te zeggen, omdat ik niet dom over wilde komen.

Die avond hadden we schoolfeest. ’s Middags vroeg het meisje waarmee ik naar huis fietste, of ik bij hen wilde komen zitten, voor het schoolfeest. We zouden naar haar thuis gaan, want haar ouders waren niet thuis. Er zouden ook een aantal jongens komen. Ik weet nog dat ik superblij was dat ik eindelijk uitgenodigd werd.

Toen ik daar ’s avonds zat, voelde ik me in het begin echt ongemakkelijk. De andere meiden leken een beetje boos dat mijn fietsmaatje mij had uitgenodigd.

Op een gegeven moment gingen ze een drankspel doen. Ik deed ook mee en toen ik aangeschoten was, durfde ik steeds meer van me te laten horen. Een van de meisjes zei: “Oh, stille willie kan wel zuipen!” en ja.. toen dacht ik: zo kan ik misschien indruk maken op ze. We dronken van alles door elkaar, wijn, Bacardi, bier.. echt niet normaal, ik was zo dronken. Maar ik had voor het eerst echt lol met die meiden en de jongens die er waren. Ik voelde me voor het eerst echt een van hen.

Toen we op het schoolfeest waren, weet ik nog dat ik me zo stoer voelde dat ik met zo’n populaire groep stond. Toen een van de meiden voorstelde om shotjes te gaan drinken aan de bar, gaf ik aan dat ik echt niet hoefde, omdat ik al zoveel gedronken had en niet zoveel geld bij me had. Een van de jongens lachte me toen uit, omdat hij het dom vond dat ik maar zo weinig geld bij me had. De meiden gingen daar een beetje op door en een van hen zei: ‘Nou, of je gaat nu met ons mee naar de bar, of je blijft hier maar de rest van de avond in je eentje staan, kies jij maar!’. Ik wilde eigenlijk echt niet mee, maar ik kon gewoon geen nee zeggen.

Aan de bar, ging het ineens echt niet goed met me. Ik begon te zweten en het werd zwart voor mijn ogen. Later hoorde ik dat ik was flauwgevallen en dat ik de zaal uit ben getild door jongens die ik niet eens kende. Het groepje waarmee ik aan de bar hing, had niets gedaan, alleen heel hard gelachen.

Ik moest een week lang nablijven op school, omdat ik me ‘zo had misdragen’. Ik had aangegeven dat ik die avond bij dat groepje meiden en jongens was, maar het werd niet geloofd. Een leerkracht zei: ‘Dat zijn toch helemaal niet je vrienden? Ze zeggen ook dat ze helemaal niet met jou waren die avond.’ Ze hebben me kei hard laten vallen. Ik heb dingen gedaan die ik helemaal niet wilde, onder druk van hen. Nu weet ik: populair of niet, ik blijf liever mezelf. Als mensen me zo onder druk zetten, zijn het geen vrienden.

Yante – 16 jaar