Mensen kenden ons vast als een perfect gezinnetje. Mn ouders hebben een goede baan, we hebben een mooi huis, we deden leuke dingen met het gezin en mijn zus en ik waren ‘die beleefde meisjes’. Toen ik naar de middelbare school ging, hielden mijn ouders me alleen zo kind, ik vond dat echt vreselijk. Vriendinnen mochten uit in het weekend, ik niet. Ik wilde graag kleren dragen, die ik van mijn ouders niet mocht dragen. Ik mocht niet bij vriendinnen blijven slapen als er een logeerfeestje was en ga zo maar door. Mijn zus was populair op school en ik vond dat zij alles had wat ik niet had. Zij was mooi, ik niet, zij was populair, ik niet, zij kon goed leren, ik niet, zij had leuke vrienden, ik niet. Tegelijkertijd kon ik steeds minder goed met haar opschieten, want ze moederde echt over mij. Heel irritant!

Tijdens een kamp in de tweede, leerde ik Marielle kennen. Ze zat twee klassen hoger dan ik en ik vond haar altijd wel relaxed. Ze was echt zo’n meid waar je geen ruzie mee wilde en zij deed dingen die ik nooit zou durven. Ik keek een beetje tegen haar op. Op kamp ging ik best veel met haar om. Met wie anders? Ik had niet echt vrienden. Ik weet nog dat ze ’s avonds vroeg of ik ook mee naar het bos ging. Dat alleen al vond ik spannend, want we mochten de tent niet uit ’s avonds. In het bos gingen ze blowen en ik deed mee. Ik voelde me er ineens helemaal bijhoren en dacht dat Marielle me vast relaxed zou vinden nu ik meedeed.

Na het kamp ging ik steeds meer met Marielle om. We waren eigenlijk altijd samen en ik was ervan overtuigd dat andere mensen nu ook tegen mij opkeken. Wij rookten namelijk, we blowden, ik spijbelde, ik ging om met jongens van tien jaar ouder, ik hing tot ’s avonds laat op straat en ik ging veel stappen.

En toen ging Marielle verhuizen.. Alles veranderde, want mijn vriendengroep bleek ineens mijn vriendengroep niet meer, nu Marielle er niet meer was. Ze lieten me compleet vallen en Marielle liet niets meer van zich horen. Ik wilde nog met haar afspreken, ook al woonde ze ineens ver weg. Ik heb nooit meer iets van haar gehoord. Achteraf ben ik er blij mee, want ik had zo op het verkeerde pad terecht kunnen komen. Ofja.. eigenlijk was ik al hartstikke op het verkeerde pad beland. Marielle is net op tijd verhuisd.

Eigenlijk doet het me heel veel pijn als ik terugdenk aan wat ik mijn ouders heb aangedaan. Mijn moeder heeft zo vaak gehuild om mij. Ik was echt mijn ouders tot schande en ik heb genegeerd wat ik zelf wilde. Diep in mijn hart wist ik wel dat de dingen die ik deed, fout waren. Maar ik wilde er gewoon bij horen en daarom vergat ik dat allemaal.

Nu heb ik meer zelfvertrouwen en ga ik alleen nog om met mensen die goed voor me zijn, die me accepteren zoals ik ben. Ik ben niet populair, maar ik heb lieve vrienden waarmee ik leuke dingen doe. En ik win langzaam het vertrouwen van mijn ouders weer terug. Ik rook nog steeds, ook al wil ik dat niet. Dat is nog een cadeautje van Marielle.. ik kom er niet meer vanaf denk ik. Ik wou dat ik haar nooit had leren kennen.

Nathalie – 17 jaar