Ik zit niet lekker in mijn vel. Het ging een tijdje goed maar nu kan ik me alleen maar druk maken. Ik vind mezelf lelijk, dik, dom niet aardig, niet spontaan.Ik voel me waardeloos,ik heb het idee dat ik niets toevoeg. Ik heb hier al eerder last van gehad het begon ongeveer op mijn 14de. Mijn moeder weet dat ik me een hele tijd rot heb gevoeld. Ik denk dat ze stiekem wel weet dat het weer niet zo goed met me gaat. Maar ik wil en kan het niet met haar bespreken. Misschien omdat ik te veel van haar hou. Ik weet het niet. Maar juist mijn moeder staat altijd voor me klaar. Mijn hele familie... M’n hele leven draait om presteren. Ik heb geen ouders die pushen om goede cijfers te halen of vwo te doen terwijl ik dat niet aan kan. En ik snap niet waar het vandaan komt. Ik snap het niet. Ik weet het allemaal niet meer zo goed. Mijn hoofd is een chaos. Ik moet soms verschrikkelijk huilen. Mijn concentratie is weg. En mijn vriend snapt me niet denk ik. Hij is er wel voor me. En mijn vrienden ook. Ik wil mezelf zo graag pijn doen, maar doe het niet. Uit liefde voor mijn vriend denk ik. Soms beuk ik mijn vuist op m’n kussen. Dat maakt me rustig. Het liefst zou ik de gehele dag in bed blijven en alleen maar slapen. Geen school, werk niets meer.
Ik ben sinds kort weer begonnen met volleyballen. Ik kon dat vroeger vrij goed. Ik durf nu niets meer. Overal ben ik onzeker over. Wat iedereen van me denkt. En soms voel ik me ook echt oke! Heel positief ben ik dan. Maar nu kan ik het even niet meer hendelen vandaar mijn berichtje Bedankt vast voor het lezen.

Mimi, 16 jaar